Περιδιαβάζοντας την Πόλη μου

    Γέννημα θρέμμα Καβαλιώτης, με γονείς, παππούδες και προ-παππούδες καπνεργάτες. Μυρωδιά από καπνόφυλλα στο σπίτι μετά το σχόλασμα τους. Γείτονες αλιεργάτες στα γρι-γρι και τις τράτες και εργάτες οικοδομών. Από το σπίτι μου στην οδό Δράκοντος, λουσμένο με μεσογειακό φως, κρεμασμένο στο λόφο αμφιθεατρικά, απλωνόταν σε απέραντη ανοιχτωσιά η γελαστή και ήρεμη θάλασσα.

  Τοπίο με ευγένεια, ήσυχη περισυλλογή, ανάμεσα σε χαμηλούς γαληνεμένους λόφους προφυλαγμένο από τον άγριο βοριά ανοιχτό μονάχα κατά τη θάλασσα απ’ όπου χύνεται ο μουσκεμένος πελαγίσιος αέρας του νοτιά.     

    Ο ασβέστης εκτυφλωτικός μέσα στη λιακάδα στις μάντρες και μοσχοβολούσαν οι κήποι με τις πασχαλιές, ακουγόταν η χτένα του αργαλειού της κυρά – Αγγελικής, το χτύπημα των ωρών του ρολογιού της εκκλησίας. Τα βράδια συντροφιές παιδιών στα πεζούλια της αυλής του Προφήτη Ηλία. Ήσυχος ο κόσμος κατηφόριζε για την απογευματινή κυριακάτικη βόλτα του στην Ομόνοια τον χειμώνα και στο λιμάνι το καλοκαίρι. 

    Ο χώρος του λιμανιού μας πολύβουος με αραγμένα καΐκια με μυρωδιά από μουσκεμένο ξύλο, από καραβόσκοινο και σίδερο φαγωμένα από το αλάτι από τον ήλιο από τους ανέμους. Αλιεργάτες φρόντιζαν τα στρωμένα στην προκυμαία δίχτυα τους. Η ψαραγορά στο ισόγειο του Λιμενικού Ταμείου, το καρνάγιο, ο εμβληματικός αλευρόμυλος, το Ιμαρέτ …

Εμμονή αρπαγής των εικόνων της πόλης μου, αιχμάλωτες στα φιλμ μου. 

Έτσι που γίνανε τα πράγματα στα χρόνια μας, τώρα αυτά σαν ψέματα μάς φαίνονται.

Οι φωτογραφίες είναι του Γιώργου Βουλουτίδη από το φωτογραφικό λεύκωμα 

"ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ την ΠΟΛΗ μου"